பிறவிக்குணம்...

எனது முந்தைய யுத்தமும்... வாழ்க்கையும்... சிறுகதைக்கு ஹேமா அளித்த பின்னூட்டத்தில் "சிலருக்கு பிறவிக்குணம்" சில குணம் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். நான் பதிலுக்கு, "பிறவிக்குணமாக சிறந்த குணம் இருந்தால் மகிழ்ச்சி. இல்லையேல் சகலருக்கும் கஷ்டம்" என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். அப்படி டைப் செய்து கொண்டிருந்தபோதே, பல வருஷங்களுக்கு முன்னால் - கல்கி வார இதழில் "பிறவிக்குணம்" என்கிற தலைப்பில் வாசித்த ஒரு சிறுகதை ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

எழுதியவர் பெயர் ஞாபகமில்லை. ஆனால் கதை என்றுமே மறக்க இயலாத அளவு மனதில் பதிந்துவிட்டது. சில நேரங்களில் சில கதைகள் வாசிக்கும் போது - எந்த ஒரு பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது. ஆனால் ஏதோ ஒன்றால் நாம் பாதிப்படையும் போது - இதே மாதிரி ஒரு சிறுகதையை வாசித்தோமே என்று அந்த சிறுகதையை நினைவு கூர்வோம். பிறவிக்குணம் என்பது எப்படிப்பட்டது என்பதை விளக்கும் அற்புதமான சிறுகதை அது.

"கதாநாயகன் பேருந்து நிலையத்தில் ஒருவரை சந்திக்கிறான். அவன் ஏதோ சில உதவி கோருகிறான். நாயகனும் மனிதாபிமானத்தில் சில உதவிகள் செய்கிறார். இவரது முகவரியை வாங்கி வைத்து கொண்டு "உதவிகளை திருப்பி செய்வதாக சொல்லி கொண்டு" விடைபெறுகிறான். சில வாரங்களில் நாயகனுக்கு - உதவி பெற்றவனால் சிற்சில தொல்லைகள் உருவாகிறது. அவன் ஒரு தீவிரவாதி. அவனை போலீஸ் கைது செய்கிறது. இவரது பெயர் முகவரியை - அவன் தனது டைரியில் எழுதி வைத்திருந்தமையால் - போலீஸ், அவனது கூட்டாளியாக இவரை கருதி கைது செய்து சிறையில் வைக்கிறது. மிக பெரிய மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகிறார்.

சில வாரங்களில் - இவர் குற்றமற்றவர் என்று விடுவிக்கப்படுகிறார். எல்லாவித சிக்கல்களிலும் இருந்து மீண்டு, மீண்டும் பணிக்கு செல்ல துவங்குகிறார். ஒரு நாள் - அதே பேருந்து நிலையத்தில் - முன்பு போலவே ஒருவர் உதவி கோர, இவர் யாரோ ஒருவருக்கு உதவி செய்ய போய் - சிறைக்கு சென்றதை, மிக பெரிய மன உளைச்சலுக்கு ஆளானதை எல்லாம் மறந்து மீண்டும் உதவி செய்ய போகிறார். கதை முடிகிறது. உதவுவது என்பது அவரது பிறவிக்குணம். அதனால் எத்தனை பாதிப்பு வந்தாலும் - உதவும் குணத்தை, அவர் மாற்றிக் கொள்ளவே மாட்டார் என்கிற உண்மையை கதை வெளிப்படுத்தும்.

"ஒருவரின் பிறவிக்குணமாக சிறந்த குணம் இருந்தால் எல்லோருக்குமே மகிழ்ச்சி. அதுவே மோசமான குணமாக இருந்தால் சகலருக்கும் கஷ்டம், சங்கடம்" இந்த மோசமான குணத்தை பிறவிக்குணம் என்பதற்காக கண்டு கொள்ளாமல் விட்டு விட முடியுமா? அதை திருத்த முடியாதா? "பிடிவாதம், அலட்சியம், சகிப்புத்தன்மை இன்மை, அதீத கோபம், பொய் பேசுவது" போன்றவை எல்லாம் - உறவுகளையும், நட்பு வட்டத்தையும் பாடாய் படுத்தக்கூடியவை.

​நாம் செல்லும் வழி நெடுக - இம்மாதிரி நிறைய மனிதர்களை பார்க்கிறோம். நாம் அவர்களை போல் இல்லாத பட்சத்தில் - அவர்களால் நிறைய கஷ்டப்படுவோம். அந்த குணம் இருவருக்கும் இருந்தால் "அடித்து கொண்டாவது நட்பு பாராட்டுவார்கள்." நான் பார்த்தவரை - இந்த குணம் பெற்றவர்களின் செயல்பாடுகளை பார்த்து பார்த்து தான் - பிள்ளைகளுக்கும் அவை தொற்றுகிறது. கூர்ந்து கவனித்தால் - இம்மாதிரியான குணம் படைத்தவர்களின் தாய் தந்தையர் யாரேனும் ஒருவரிடம் இந்த குணம் இருக்கவே செய்யும்.

குறைந்தபட்சம் குழந்தைகள் முன் மட்டுமாவது - பெற்றோர்கள் யோக்கியமாக இருப்பது போல் நடிப்பது நல்லது. "என்ன சமையல் பண்ணி இருக்கே" என்று தந்தை தட்டை தட்டி விடுவதை ஒரு குழந்தை பார்க்க நேர்ந்தால் - உதாசினப்படுத்துவது தவறில்லை போலும் என்று குழந்தைக்கு எண்ணத் தோன்றும். யுத்தமும், வாழ்க்கையும் - கதை எங்கேயும் நடக்கின்ற ஒன்று தான். நாம் செய்கின்ற செய்கையால், நாம் பேசுகின்ற பேச்சால் - எத்தனை அனர்த்தங்கள் ஏற்படுகிறது என்பதை உணர்தல் வேண்டும்.

அதற்கு குழந்தைகளாக இருக்கும்போதே உணர செய்தல் வேண்டும். குழந்தைகளின் முதல் சில வருஷங்களுக்குள்ளாகவே - மொத்த வாழ்க்கைக்கும் தேவையான குணாதிசயங்கள் கற்று தரப்பட்டுவிடுகிறது. அந்த சில வருஷங்களில் குழந்தைகள் எதை கற்று கொள்கிறது என்பது தான் முக்கியம். அதுவே மொத்த வாழ்க்கையாகிறது. மொத்த வாழ்க்கையின் இன்ப, துன்பத்திற்கும் காரணமாகிறது.